Soms doe je iets alledaags,

iets zo gewoons,

dat je niet doorhebt dat je met deze gewone handeling

een contrast creëert, zo groot,

dat het stukje geschiedenis

dat achter je in een tuinstoel zit

niet groter kan worden uitgelicht

dan het moment waarop je kiest

voor een geplaatste jeu de boules bal op links,

een gewone worp, verre van perfect.

 

Karel de Grotelaan 46.

Géza zit, met een deken over zijn benen,

voorzichtig in de zon.

Daarop een houten schrijfblok

bedekt met gele, vellen papier,

een potlood en een gum.

Geen piano in de buurt, geen instrument,

alleen dit plaatje: een kleine man

met een groot gehoor,

onder een grote zon.

 

Men zegt wel dat ze komen aangevlogen,

de klanken, de noten, en dat de componist

ze alleen nog maar hun plek hoeft te wijzen.

Terwijl ik mij met bal twee opmaak voor het betere smijtwerk,

kijk ik achterom en zie nog net een goudgele vlinder

stokjes, vlaggetjes en bolletjes

op een hoopje bij elkaar vegen

aan de rand van het gele papier.

 

Géza ziet mij kijken en knipoogt,

zegt dat hij ze allang had gehoord

die stokjes, vlaggetjes en bolletjes,

hij hoeft ze alleen nog maar aan elkaar te plakken

en naar het juiste lijntje te dirigeren.

Ik geloof hem meteen en mis glorieus mijn tweede worp.

Mijn bal rolt de baan uit, smoort in het gras

en geen vlinder te bespeuren die mij even helpt.