Toelichting bij cd Dutch Music for viola and piano

image_pdfimage_print

Met de Sonatine voor Altviool en Piano van Géza Frid hadden Jeannette en ik aanvankelijk een moeilijke verhouding, maar naarmate we het stuk vaker speelden, zijn we het meer en meer gaan waarderen. We zijn steeds meer overtuigd geraakt van de goede opbouw en het integere karakter van de sonatine. Wat ons al bij de eerste doorloop opviel, is het sprankelende karakter van de compositie. De delen zijn vol contrasten en heel virtuoos. Een verademing voor een altviolist, want er zijn niet veel werken die echt grote uitdagingen stellen aan de altist. Als we de sonatine uitvoeren op concerten, krijgen we er altijd veel enthousiaste reacties op. De opvallende ritmiek en het thema dat steeds terugkeert als een idée fixe dragen hier ongetwijfeld aan bij. Het eerste deel beweegt zich heen en weer tussen een lieflijk gezongen karakter en futurieuze chromatische interventies. Het tweede deel is een Menuet waarin de altviool en de piano voortdurend in een canon achter elkaar aanlopen. In het langzame derde deel krijgt de altviool volop de ruimte om zich solistisch te etaleren en passeren allerlei klankkleuren de revue. Het vierde en laatste deel is zeer virtuoos. In dit deel worden de twee laagste snaren van de altviool, de C en de G, een halve toon omhoog gestemd. De scordatura (het ontstemmen van de snaren) heeft tot gevolg dat de boventonen en de klankkleur van de altviool volkomen veranderen. Dit effect is in de literatuur vaker gebruikt. Het beroemdste werk dat hiervan gebruik maakt, is de Danse macabre van Saint-Saëns. De vurigheid van het vierde deel van deze sonatine doet dan ook sterk denken aan dit satanische werkje van de Franse meester. In dit deel gaat de piano maar vooral de altviool helemaal los en via de meest halsbrekende capriolen komt het tot een denderende finale, die dan toch weer een onverwacht einde heeft….

Francien Schatborn

FACEBOOK
TWITTER
GOOGLE
https://gezafrid.eu/toelichting-bij-cd-dutch-music-for-viola-and-piano">